تاریخچه‌ی مساجد بانه‌وره (۱): روایت ساخت اولین مسجد در بانه‌وره؛ مسجد خلفای راشدین
تاریخچه‌ی مساجد بانه‌وره (۱): روایت ساخت اولین مسجد در بانه‌وره؛ مسجد خلفای راشدین

تاریخچه‌ی مساجد بانه‌وره (۱):

روایت ساخت اولین مسجد در بانه‌وره؛ مسجد خلفای راشدین

تزیینی

تهیه و جمع‌آوری:

اختصاصی وب‌سایت خبری دنگی بانه‌وره

تایبەتی ماڵپەری هەواڵدەری دەنگی بانەوڕێ


وبگاه خبری دنگی بانوره؛ حوالی اوایل بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران می‌باشد که مردمان طایفه‌ی امامی که قبل از این پائیز و زمستان‌ها به مناطق گرمسیری خود، در کناره‌ی رودهای حاصل‌خیز سیروان، لیله و زمکان به روستاها و مناطقی چون: دروله، کلور، دره‌یاب، لاوران، کانی‌سالار، سیمان و… کوچ می‌کردند و هنگام و فصل گرمای زیاد نیز به مناطق سردسیری و کوهستانی خود چون: ماکوان، میگوره، هانه سلیمان، سوروان و… بازمی‌گشتند.

این مردمان، که دیگر به دلیل حوادث پس از انقلاب، جنگ خانمان‌سوز و آوارگی، در اوایل پس از انقلاب ۵۷ ایران، شروع به یک‌جانشینی و سکونت دائمی کردند. مکانی را برای سکونت گزیدند که در اختیار چهار آبادی دیگر، یعنی: خانگا (خانقاه)، ساتیاری، مزیدی، و بله‌ای قرار داشت. ماموستا محمدامین محمودی، امام جمعه سابق بانه‌وره در گفت‌وگو با وب‌سایت ده‌نگی بانه‌وره عنوان کرده‌است: این چند آبادی شخصی به‌نام «ملا ابراهیم ساتیاری» را به‌عنوان نماینده‌ی خود معلوم نمودند که این زمین را مردم طایفه امامی بفروشند. کم‌کم مردم شروع به آبادانی می‌نمایند و هرکه برای خود زمینی می‌خرد که در کنار اقوام و افراد طایفه‌اش زندگی‌ کند، این‌گونه داستان ساخت اولین مسجد در بانه‌وره شروع می‌گردد.

از آن‌جا که مردم طایفه‌ی امامی، در کل منطقه به دین‌داری و تدیّن اشتهار داشته‌اند و همواره خود را پایبند به مقدسات و رهنمود‌های خداوندگار، کتاب شریف و پیامبر عزیز و عظیم‌الشأن دانسته‌اند و این را به خوبی نشان می دهند. ادا و عمل به آن را جزء اهم وظایف خود قرار می‌دهند. این مردم در اوایل آبادانی روستا هم‌چون پیامبر عظیم‌الشأنمان، در اولین اقدامی که در اوایل ورود و آبادانی روستا انجام می‌دهند، اهتمام به ساخت مسجدی برای عبادت و بندگی خود در برابر خداوند متعال می‌کنند.

به گفته‌ی ماموستا محمود کریمی، امام جمعه‌ی سابق لاران و امام جماعت مساجد بانه‌وره، آن‌زمان اوایل پس از انقلاب ۵۷، که حدوداً سال ۶۰ می‌باشد، امکانات و منابع مالی و مادی به وفور یافت می‌شد و دولت وقت نیز از این‌گونه اعمال نیک و ارزشی برای عمران و آبادانی هرچه بیشتر، استقبال می‌کرد و به آن اهمیت خاصی می‌داد. آن‌زمان که قرار به ساخت اولین مسجد شد، بانه‌وره حدوداً ۱۵ الی ۱۶ خانه بیش نبود و مردم کم‌کم به مرور زمان، در حال آبادانی منطقه بودند.

ملا محمود کریمی در گفت‌وگو با ده‌نگی بانه‌وره ادامه می‌دهد و این‌گونه می‌گوید: آن‌زمان در سازمان جهاد سازندگی بخش باینگان (وزارت جهاد کشاورزی کنونی) مشغول بودم، روزی از رئیس جهاد سازندگی وقت و افراد مرتبط دعوت به عمل آوردم و این‌گونه گفتم که ما مردم امامی، خواستار ساخت مسجد در آبادی‌مان هستیم.3

 

ماموستا ملا محمود کریمی در چند تصویر از سالهای مختلف

ماموستا ملا محمود کریمی در چند تصویر از سالهای مختلف

از سمت راست؛ شیخ حسین حسینی از دارزنگه، ملا محمود کریمی از طایفه امامی، میرزا حسین صدیقی از میرآباد ثلاث باباجانی، شیخ عارف حسینی از ازگله، ملا نورالدین زائبی از مزیدی  در تهران، خیابان لاله‌زار، در ۱۳۴۹/۰۷/۰۸ به‌همراه چندی دیگر

از سمت راست؛ شیخ حسین حسینی از دارزنگه،  ملا محمود کریمی از طایفه امامی، میرزا حسین صدیقی از میرآباد ثلاث باباجانی، شیخ عارف حسینی از ازگله، ملا نورالدین زائبی از مزیدی در تهران، خیابان لاله‌زار، در مورخه  ۱۳۴۹/۰۷/۰۸

3ماموستا محمود در پاسخ به سؤال یکی از افراد جهاد سازندگی که چند نفر در ساخت‌وساز ما را یاری نمایند، این‌گونه ادامه می‌دهد: که آن‌زمان ۱۵ الی ۱۶ خانه بودیم و چون می‌دانستم افراد دیگری نیز مکان‌هایی برای ساخت خانه مشخصی نموده‌اند، گفتم: که حدوداً ۳۰ خانه هستیم و می‌توانیم حدوداً ۳۰۰ کارگر کمک نماییم. ماموستا می‌گوید: پس از جواب، آن‌ها مهر تأیید ساخت مسجد را می‌زند و طولی نمی‌کشد که مسئولان جهاد سازندگی به‌همراهی خود مردم، شروع به ساخت مسجد می‌نمایند.

ماموستا محمد کریمی، یکدیگر از بانیان ساخت مسجد، که برای مدت مدیدی مسئولیت مسجد را عهده‌دار بوده است، آن‌زمان به‌عنوان سرپرست و سرکارگر این پروژه مشغول می‌گردند. این‌گونه اولین مسجد بانه‌وره، در اندازه‌ی ۱۵ در ۱۲ متر و زیربنایی حدوداً ۲۰۰ مترمربعی، در قسمت جنوبی کنونی شهر، ساخت آن آغاز می‌گردد.

ماموستا ملا محمد کریمی در چند تصویر از سالهای مختلف

ماموستا ملا محمد کریمی در چند تصویر از سالهای مختلف

سال ۶۰ الی ۶۱ مسجد، برای استفاده از آن، برگزاری نمازهای پنجگانه، مراسم جمعه تکمیل می‌گردد. راجع به نامگذاری مسجد، ماموستا محمود اینگونه میگوید که: آن زمان اینگونه مقرر بود که با بزرگتر شدن بانه‌وره، در آن چهار مسجد به نام‌های خلفای راشدین ساخته شود و به ترتیب به نام آن‌ها نام نهاد شود. طبق این مقرری باید اولین مسجد تحت عنوان «مسجد حضرت ابوبکر» نام نهاده شود، اما به هر دلایل و تأیید نشدن این پیشنهاد، مسجد با نام «خلفای راشدین» ثبت و نامگذاری می‌گردد.

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره (بانه وره)

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره (بانه وره)

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره (بانه وره)

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره (بانه وره)

تصویری از مسجد خلفای راشدین بانه‌وره

آن‌زمان، ماموستا محمود مسؤلیت امامت جمعه و جماعت روستای لاران را عهده‌دار بوده و بر همین اساس، ایشان ماموستا عبدالقادر توحیدی را به عنوان امامت جمعه و جماعت بانه‌وره پیشنهاد و انتخاب می‌کنند و از او می‌خواهد که این مسؤلیت را به عهده گیرد. ماموستا عبدالقادر مسؤلیت مسجد را به ۲ الی ۳ سال از سال ۶۰ الی ۶۳ به‌عهده می‌گیرد. پس از ایشان، ماموستا محمد کریمی، که ساخت مسجد نیز دست داشته است، به مدت دو سال از سال ۶۳ تا ۶۵ عهده‌دار جمعه و جماعت مسجد خلفاء می‌شود.

پس از این، به گفته‌ی ماموستا محمد کریمی؛ با بازگشت کسانی چون ماموستا عبدالغفار میرانی و ماموستا محمدامین محمودی از مناطق گرمسیری طایفه‌ی امامی و دیگر مناطق و سکونت گزیدن در بانه‌وره، به اتفاق جمعی از ماموستایان بانه‌وره، ماموستا محمدامین محمودی، فارغ‌التحصیل دانشکده‌ی امام اعظم بغداد، را به عنوان عهده‌دار و امام جمعه و جماعت مسجد برمی‌گزینند. ایشان به مدت دو سال از ۶۵ تا ۶۷ مسؤلیت مسجد را عهده می‌گیرند و چراغ مسجد را روشن نگه‌می‌دارد تا اینکه به همّت ایشان و و ماموستا عبدالغفار میرانی (رحمه‌الله) و همچنین یاری مردم آبادی، مسجدی بزرگتر  برای جمعیت روزافزون بانه‌وره، در ابعادی حدوداً ۲۰ در ۲۰ متر در بخش جنوب شرقی شهر کنونی ساخته می‌شود و مراسم جمعه به این مسجد، یعنی دومین مسجد با نام مسجد جامع حضرت عمر (رض)، انتقال می‌یابد.

نگاره‌ای از ماموستایان (از راست به چپ) عبدالغفار میرانی، محمود کریمی، محمدامین محمودی، علی خدامرادی، محمدرشید محمودی

نگاره‌ای از ماموستایان (از راست به چپ) عبدالغفار میرانی، محمود کریمی، محمدامین محمودی، علی خدامرادی، محمدرشید محمودی

پس از انتقال جمعه، عهده‌ی مسجد دوباره به دوش ماموستا محمد کریمی قرار می‌گیرد. این مرد بزرگوار بدون هیچ مدعایی، پس از رفتن ماموستا محمدامین، به مدتی حدوداً ۲۵-۲۸ سال از ۶۷ تا ۹۳ عهده‌دار همه‌جانبه‌‌ی (از امامت تا هیئت امنایی و…) مسجد می‌گردد و نیمی از عمر و جوانی خود را نثار آبادنی آن می‌نماید. پس از چند دهه خدمت دلسوزانه‌ی ماموستا محمد که دیگر توانایی و قدرت جوانی‌اش از بین می‌رود و به دلیل مسائلی چون فوت همسر و دخترش، مریضی و… هرچه بیشتر به خانه‌نشینی و عدم توانایی ایشان می‌افزاید. تا اینکه در سال ۱۳۹۳ امام جماعت تازه‌ای برای به‌عهده‌گرفتن مسجد  به‌نام «ماموستا شاهو فتاحی» برمی‌گزینند و حال نیز ایشان عهده‌ی مسجد را به عهده دارد.

مسجد در طول چند دهه از عمر خود؛ همواره چراغش به نوای قرآن و کلاس‌های مرتبط روشن و فعال بوده و همه‌روزه نماز پنجگانه، کلاس‌های قرآن و دیگر مسائل دینی (با داشتن کتابخانه‌ای کوچکی) و هم‌چنین برگزاری برنامه‌ها و فعالیت‌های گوناگون در ماه مبارک رمضان و زنده نگه‌داشتن شب‌های مبارک قدر در آن، از جمله شاهدی بر روشن بودن چراغ مسجد به نور قرآن و سنّت نبوی در مدت چند دهه از خالصانه‌ی فعالیت مسجد می‌باشد.9

اختصاصی پایگاه اطلاع‌رسانی ده‌نگی بانه‌وره (دەنگی بانەوڕێ)